"Eind december 2013 had ik een ernstige verkoudheid. Toen mijn huisarts naar mijn longen luisterde, zag hij een bolletje op mijn sleutelbeen. Hij verwees me door naar ZNA Hoge Beuken (nu ZAS Hoge Beuken, red.). Daar werd het bolletje begin 2014 weggenomen en onderzocht onder de microscoop. Enkele dagen later kreeg ik bericht dat het kwaadaardig was. Dat had ik helemaal niet verwacht.
Ik kreeg een afspraak voor een scan in ZNA Middelheim (nu ZAS Middelheim, red). Snel daarna volgde de bespreking bij de
Dat vertrouwen had ik nodig, want mijn hematoloog had mijn leven in handen. Ik kreeg 6 keer chemotherapie, telkens met 3 weken tussen. Ook de zorg in het dagziekenhuis gaf me vertrouwen. De verpleegkundigen leken me heel goed opgeleid en waren supervriendelijk. De volgende stap in mijn behandeling was een autologe stamceltransplantatie. In ZNA Stuivenberg (nu ZAS Cadix, red.) werden stamcellen uit mijn bloed gefilterd en ingevroren. Na een heel hoge dosis chemotherapie kreeg ik die opnieuw toegediend.
Om me te beschermen tegen infecties van buitenaf, moest ik 4 weken in een isolatiekamer verblijven. Wat was ik opgelucht toen ik terug naar huis mocht. Elke inspanning kostte me enorm veel moeite, maar ik probeerde dagelijks buiten te komen. Geleidelijk aan kon ik weer meer. Mijn schoonbroer stelde voor om samen te gaan fietsen. Begin 2015 kocht ik een koersfiets. Dat was best spannend, want ik had nog nooit met klikpedalen gereden. “Binnen enkele maanden rijden we samen de Mont Ventoux op”, zei Jef. “We zullen wel zien”, dacht ik. Maar het is me gelukt, met Jef aan mijn zijde. Mijn vrouw, kinderen, familie en vrienden stonden me boven op de berg op te wachten. Daar zou ik mijn kankerverhaal afsluiten. En dat deed ik ook. Het was een heel emotioneel moment.
Daarna moest ik geregeld op controle, eerst om de 3 maanden, daarna om de 6 maanden en vanaf 2019 om het jaar. Begin 2022 voelde ik dat er opnieuw iets mis was. Ik zweette ’s nachts heel hevig. Dat was vlak voor mijn eerste diagnose ook zo, maar toen wist ik nog niet dat het een symptoom was van mantelcellymfoom. Ik kon snel een afspraak krijgen bij mijn hematoloog. Opnieuw had ze een duidelijk plan van aanpak. Een transplantatie met eigen stamcellen was niet meer mogelijk, deze keer had ik stamcellen van een donor nodig. Ik heb één zus. Zij liet onmiddellijk onderzoeken of haar bloed en het mijne dezelfde eigenschappen hebben (dat heet
Ik had dus stamcellen uit de internationale stamceldonorbank nodig. Slechts twee kandidaat-donoren kwamen in aanmerking. Toen begon een race tegen de klok, want ik kreeg al opnieuw chemotherapie en de toediening van de stamcellen moest op dat schema aansluiten. Bovendien mag er bij een allogene stamceltransplantatie tussen de stamcelafname bij de donor en de stamceltoediening bij de ontvanger maar maximaal 24 uur zitten. Alles moet dus supergoed georganiseerd zijn. Ik geloofde pas dat het zou lukken toen het infuus met de donorstamcellen werd aangekoppeld.
Net als de eerste keer volgde er een opname in een isolatiekamer, deze keer 5 weken. Ik had het heel moeilijk en zat met veel vragen. Gelukkig kwam er geregeld een psycholoog langs bij wie ik mijn hart kon luchten. De diëtist hielp me ook goed toen ik op een bepaald moment geen vast voedsel meer kon innemen. Op haar advies begon ik meerdere keren per dag kleinere porties te eten. Die verteerde ik beter dan 3 grotere porties per dag.
In augustus 2022 werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Ik wist dat er een groot risico op afstotingsverschijnselen was, maar daar bleef ik voor een groot deel van gespaard. In november kreeg ik plots verschrikkelijke hoofdpijn, dat bleek een bijwerking te zijn van een van een bepaald medicijn dat ik moest nemen. Mijn hematoloog stuurde de medicatie bij en de hoofdpijn ging over. Net als na mijn eerste behandeling moest ik opnieuw revalideren. Bij een kinesist in de buurt ging ik krachtoefeningen doen om spiermassa op te bouwen en in april 2023 begon ik opnieuw te fietsen. Ondertussen heb ik de ‘kale berg’ al 5 keer getrotseerd. Daar ben ik best wel trots op.
Deze zomer ben ik 10 dagen gaan wandelen in Oostenrijk, een prachtige tocht van 127 kilometer en vele hoogtemeters. Ik voel me fit en goed. Heel dankbaar ook. Voor mijn huisarts die heel accuraat reageerde. Voor het ziekenhuis dat consultaties, onderzoeken, besprekingen en behandelingen vlot inplande. Voor mijn hematoloog bij wie ik altijd terechtkan met mijn vragen en bezorgdheden. En natuurlijk ook voor de onbekende donor die me nieuwe, gezonde stamcellen gaf."
Stamceldonor worden?
Voor mensen met lymfeklierkanker is een stamceltransplantatie met stamcellen van een donor vaak de enige kans op genezing. Elke gezonde, jonge persoon kan stamceldonor worden. Hoe meer mensen zich kandidaat stellen, hoe groter de kans dat er voor elke persoon die een stamceltransplantatie nodig heeft, een geschikte donor is. Je kan je in België registreren tussen 18 en 41 jaar. Er zijn vooral te weinig stamceldonoren met Turkse, Noord-Afrikaanse, Centraal-Afrikaanse of gemengde roots.